etro, het Latijnse woord voor “terug” is helemaal hip om alles mee aan te duiden wat uit het verleden is opgegraven. Natuurlijk mogen we het al bijna even populaire begrip “old school” hierbij niet over het hoofd zien. Doorgaans is alles dat ouder is dan een decennium terug al retro. Retro games zijn de verslavende simpele computerspelletjes uit de tijd dat iemand achter de computer nog als een nerd werd bestempeld. Op old school House-feesten dansen de Housemuziek-liefhebbers van het eerste uur weer op de muziek uit hun wilde jeugdjaren. En natuurlijk ontkomen we er niet aan: er is ook retro-televisie. We worden de laatste tijd overspoeld met beelden uit de oude doos, van vijftien jaar oude politieseries tot minstens even oude kinderseries. In het laatste geval is het natuurlijk een extra dimensie dat de kinderen van toen de kans krijgen om de series die ooit bedtijd inluidden nog eens met een volwassen oog te ervaren. Een mooi voorbeeld van een terugkerende retro-jeugdserie is de legendarische Familie Knots, het klassieke juweel van Hetty Heyting. Begrippen zoals de roze verf en uitspraken zoals “Ach, ouwe sjemelaar” zijn voorgoed in onze herinnering gegrift. Als kind vond je het gewoon leuk, nu besef je hoe creatief en spitsvondig de serie was geschreven en geproduceerd. Het weerzien met de oude koek is echter niet altijd even positief. Van sommige series besef je nu dat je ze alleen op jonge leeftijd serieus kon nemen. Neem nou de serie Airwolf, die momenteel op V8 wordt herhaald in de reeks “Remember the 80s”. Ik schiet tegenwoordig werkelijk in de lach als ik Jan Michael Vincent met zijn knijpoogjes in beeld zie proberen te acteren. Ook goed voor de lachspieren is het als dezelfde opname van een ontploffing ongegeneerd meerdere malen wordt herhaald in dezelfde Airwolf-aflevering.

MIAMI VICE
Als ik graaf in mijn eigen hersenschors ontkom ik er niet aan dat ik een arsenaal aan nostalgische herinneringen heb bewaard aan televisie uit vergane tijden. Eén van de meest eigentijdse en langlopende series uit de jaren 80 is wel Miami Vice. Geregisseerd door de bekwame sfeermaestro Michael Mann zweven exotische beelden van een Miami bij zonsondergang door mijn herinnering alsof ik er zelf bij was destijds. Elke zaterdagavond, aansluitend op het NOS-journaal van acht uur zond Veronica de serie uit. Ik miste voor geen goud een aflevering met de charismatische Crockett en de gladgestreken Tubbs. Als ik de herhalingen nu bekijk begrijp ik waarom de serie zo’n weemoedig gevoel heeft achtergelaten. Elke scene is als een romantische fotosessie uitgebalanceerd qua beeldcompositie, met de typerende jaren 80 pastelkleuren. Voorts zijn de beelden op doeltreffende wijze aangevuld met onder andere de zwoele muziek van Jan Hammer, in de jaren zeventig toetsenist van de experimentele jazzrock-formatie “The Mahavishnu Orchestra”. Luister naar zijn “Crockett’s Theme” en je hoort de melancholie die Miami Vice typeerde. Michael Mann bracht in de vroege jaren 90 nog een uiterst geslaagde hommage aan Miami Vice uit in de vorm van de speelfilm “Heat”, met prachtrollen gereserveerd voor Al Pacino en Robert de Niro.

Op NET 5 ontdekte ik de serie “I love …”, waarin een aantal bekende Nederlanders hun commentaar geven op fragmenten uit jaren 80 televisie. Het deed me onherroepelijk beseffen dat ik over alle fragmenten kon meepraten en dat ik inmiddels ook zo’n sentimentele dertiger ben die geniet van een terugblik naar zijn jeugdjaren. Waar komt al die weemoed toch vandaan? We zwijmelen massaal terug naar zonovergoten Seventies-romantiek met de retro-muziek van Air, kopen de zoveelste jaren 80 muziekcompilatie, de herinneringen zijn niet aan te slepen. Ik denk dat het gaat om de behoefte naar een vlucht uit de vluchtige hedendaagse werkelijkheid naar een inmiddels geromantiseerd droombeeld van het verleden. We willen genoeglijk dobberen op de zacht deinende golven van onze herinneringen uit tijden die we ons graag herinneren als onbezorgd.

Metin Seven

www.metinseven.com
www.sevensheaven.nl
www.figurefarm.com