en titel als Manneken Pis doet onherroepelijk denken aan een luchtige klucht, maar niets is minder waar. De debuutfilm van de Vlaamse regisseur Frank van Passel is een cinematisch juweeltje van een betoverende schoonheid.

Manneken Pis vertelt in overwegend dromerige beelden het verhaal van Harry (gespeeld door Frank Vercruyssen), een naïeve jongen die besluit zich te wagen aan het Brusselse stadsleven. Niet lang na zijn aankomst te Brussel valt zijn oog in de tram op de vrouwelijke bestuurder Jeanne (Antje de Boeck). De ontdekking is wederzijds en Harry komt terecht in hetzelfde flatcomplex waar Jeanne blijkt te wonen. Vervolgens ontvouwt zich een vertederend romantisch verhaal dat met een aangename dosis humor, maar vooral met een ontroerende tederheid wordt gebracht door Van Passel.

Harry heeft vanwege een ingrijpende tragische gebeurtenis uit het verleden moeite met het uiten van zijn gevoelens, met name met het uitdrukken van liefde. Harry's verlegenheid en ondoorgrondelijkheid doet de wat onzekere Jeanne twijfelen over Harry's gevoelens voor haar, en vice versa. Door deze situatie is er voortdurend sprake van een terughoudende aftasting van elkaar, met de nodige complicaties van dien.

Antje de Boeck en Frank Vercruyssen als Jeanne en Harry.

FEËRIEKE VERSCHIJNING
Manneken Pis is niet in de laatste plaats geslaagd vanwege het overtuigend integere spel van Antje de Boeck, Frank Vercruyssen en een illustere bijrol van de Vlaamse acteerveteraan Ann Petersen als de verbitterde hospita van beide hoofdrolspelers. De frivole, onbezonnen Jeanne wordt door Antje de Boeck met een aanstekelijke betoverendheid gevestigd. De delicate wijze waarop Antje in beeld is gebracht doet haast vermoeden dat de complete filmcrew van Manneken Pis tijdens het vervaardigen van de film verliefd was op Antje's feërieke verschijning, ontwapenende glimlach en bezield sprankelende ogen. De voortdurende wisselwerking tussen Jeanne's impulsieve inslag en de ietwat trieste onbeholpenheid van Harry vormt smakelijke kost voor onverbeterlijke romantici.

Opvallend aan Manneken Pis is de aandacht die men heeft geschonken aan het audiovisuele aspect van de film. De beelden zijn vervuld van creatieve camerastandpunten en beeldtaal, de spelers zijn veelal in sprekende composities in beeld gebracht en de belichting legt een tedere sluier van deels sprankelende, deels tragische magie over de film heen. Last but not least voegt een geïnspireerde soundtrack van de Vlaamse formatie Noordkaap nog een flinke schep sfeer toe aan de heersende dramatische romantiek. De schoonheid van uitvoering zorgt ervoor dat de ietwat dunne verhaallijn ondergeschikt is aan het indrukwekkende sfeerbeeld dat de film treffend schetst. Manneken Pis biedt een eigenzinnige, tijdloze blik op een fragment uit het leven van twee mensen in de bloei van hun leven en hun ontluikende gevoelens voor elkaar.

Manneken Pis is een film waarvan de beelden zich in je hoofd nestelen als een gekoesterde, in melancholie gedompelde liefdesherinnering uit een vervlogen tijd. Het is voor mij de vierde Belgische film die met kop en schouders uitstijgt boven de gemiddelde Nederlandse producties, met uitzondering van de verademend originele films van Alex van Warmerdam. Mijn overige drie Belgische favorieten zijn de twee ronduit prachtige films die ik heb gezien van Jaco van Dormael: Toto le Héros (1991) en Le Huitième Jour (1996), en mijn overige Belgische troetelkindje is Dominique Deruddere's sfeervolle en tragische Crazy Love (1987), naar een kort verhaal van Charles Bukowski. Stuk voor stuk films die zijn vervaardigd met een ontwapenende oprechtheid waar het met glazuur omgeven en formulegerichte Hollywood niet aan kan tippen.

Metin Seven

www.metinseven.com
www.sevensheaven.nl
www.figurefarm.com