Korte URL: http://u.nu/5qt6
Twitter, vrijwel ieders oren fluiten inmiddels van het rondzingende woord. Na enige tijd de vogel uit de boom te hebben gekeken besloot ik om toch maar eens deel te worden van de veelgeprezen en even zoveel verguisde webservice. Een evaluatie …
Sinds de inburgering van het zogenaamde Web 2.0 schieten de sociale gemeenschapssites als paddestoelen uit de grond. Webservices zoals MySpace en Facebook bieden de internetter een gratis podium om zich online te profileren. Je tikt een biografietje, uploadt een foto of vele foto’s, vult je favoriete muziek, films en boeken in, en gaandeweg vorm je een online weerspiegeling van de persoon achter de computer, zo bescheiden of uitgebreid als je zelf wenst.
Thematische varianten op het sociale gemeenschapsthema bleken het ook goed te doen, zoals de zakelijke netwerksites Xing (voorheen OpenBC) en LinkedIn. Nationale incarnaties zoals Hyves bleken bij uitstek een instrument om verloren vrienden mee te hervinden, en Flickr brengt mensen bijeen op basis van geüploade foto’s en afbeeldingen.
Na de initiële aanmeldingsformaliteiten is het tijd om op zoek te gaan naar wie er nog meer aanwezig is in de sociale regionen. Familie, naaste vrienden en kennissen worden uitgenodigd, en naarmate het aantal “vrienden” groeit, begint het woord zijn betekenis te verliezen. Vroegere klasgenoten en vage oude bekenden die je nooit meer ziet, staan ineens tussen de vrienden in je Hyve, om maar niet te blijven steken bij tien vrienden, terwijl anderen er al zevenentachtig hebben.
Of een sociale netwerksite blijvende aantrekkingskracht heeft, verschilt sterk per individu. De een voelt zich thuis in MySpace en de ander is meer een Hyver. Weer een ander geeft zijn portie sociaal netwerken vroeg of laat weer aan fikkie en keert geheel terug naar de anonimiteit.
En toen was er Twitter. Twitter zou omschreven kunnen worden als de vleeswording van de spreekwoordelijke wandelgangen, of als een virtuele variant van de koffieautomaat op het werk, waar je bijkletst met collega’s. Mensen delen hun levensloop, nieuwtjes en roddels met elkaar en indien gewenst met de wereld, in de vorm van een stroom bondige tekstberichtjes van maximaal 140 tekens, ook wel microblogging genoemd. De zogenaamde tweets komen doorgaans neer op momentopnamen van alledaagse beslommeringen. De inhoud wordt dan ook veelal gevormd door de melding van triviale zaken, zoals “Moet nu naar de tandarts, ben bang dat ik een gaatje heb.”
Als je Twitter niet kent dan klinkt het eenvoudige principe waarop het is gebaseerd als saaie tijdverspilling, maar als je eenmaal deel bent geworden van het ‘twitterversum’, dan besef je al snel dat de kracht van Twitter juist in de frequente stroom van relatieve onbenulligheden schuilt. Je raakt bevangen door een zeker digitaal voyeurisme, al turend naar andermans levenswandel in tekstvorm. Tegelijkertijd raak je geprikkeld om op tweets te reageren en om ook je eigen leven in tekstmoten van 140 tekens te serveren. Je hoeft geen exhibitionist te zijn om het een en ander over jezelf met anderen te delen, Twitteren is een sociaal huwelijk tussen bloggen en chatten. Bovendien geeft Twitter het gevoel dat je leven minder vervliegt als je er regelmatig een extract uit registreert, zoals bij een traditioneel log- of dagboek. De relatief beknopte limiet van 140 tekens zorgt er voor dat het bij de essentie blijft van wat je wilt vertellen, en je kunt je uitingen zo interessant maken als je zelf wilt. Het delen van interessant nieuws, bruikbare internetlinks, humoristische opmerkingen en filosofische overpeinzingen zal je aantal followers beter op peil houden dan het melden van details over de verse oogst uit je reukorgaan.
Een momentopname van mijn momentopnamen.
Na je registratie en wat instellingen kun je er voor kiezen om mede-twitteraars te volgen (following), en anderen kunnen besluiten om jou te volgen (je followers). Zodra je iemand volgt, dan verschijnen de tweets van diegene in je Twitter stream (de Home sectie), en je eigen tweets zijn onder elkaar te lezen in de Profile sectie.
Twitteractiviteiten kunnen ruwweg worden verdeeld in 4 categorieën:
1: Iets schrijven dat je wilt delen met anderen.
2: Een link delen, door een URL indien nodig te verkorten met behulp van een service zoals TinyURL.com of U.nu, en de al dan niet verkorte URL met korte toelichting te posten.
3: Reageren op een andere twitteraar, door middel van ‘@gebruikersnaam’, gevolgd door je reactie.
4: De tweet van een ander aanhalen door ‘RT’ (van ReTweet) plus ‘@gebruikersnaam’ voor de aangehaalde tekst te plaatsen.
Als je reageert op een ander, dan verschijnt de tekst in je eigen Twitter stream. Reacties van anderen op jou komen dus ook niet in jouw Twitter stream terecht. Reacties die aan jou zijn gericht kun je lezen in je Home stream, waar iedereen die je volgt voorbij komt, en je kunt naar de sectie “@jegebruikersnaam” gaan, waarin alle tweets die aan jou zijn gericht onder elkaar staan, ook van twitteraars die je niet volgt. Het voordeel van dit systeem is dat je Twitter-vogelhuisje niet kan worden besmeurd door eventuele vuilgebekte reacties van anderen, en een ander zal minder snel zijn geneigd om iets vuilgebekts aan je te schrijven, omdat dat in zijn/haar eigen twitterpagina terecht komt.
Dan is er nog het begrip hashtags. Door een hekje (#) voor een woord te plaatsen, zorg je ervoor dat het in de lijst met hashtags komt, die je onder meer kunt volgen op Hashtags.org. Daarmee krijgt een woord in je tweet de toegevoegde waarde van een vindbaar sleutelwoord. Hashtags worden doorgaans gebruikt voor bekendere woorden en begrippen, zoals #iPhone en #illustration.
Iedereen twittert zo langzamerhand, van de buurvrouw tot de minister, en ook de locatie van waaruit de teksten de wereld in gaan varieert van thuis tot in de trein. Maar lang niet elke twitteraar weet te boeien. Sommigen nemen het uitgangspunt van Twitter (”What are you doing?”) wel erg letterlijk en delen werkelijk elk gaapverwekkend detail, zoals welk broodbeleg er vandaag weer tussen de boterhammen schuilgaat. Voorts heb je de twitteraars die alleen maar kortaf op anderen reageren. Daar krijg je uiterst boeiende twitterpagina’s van, zoals:
@rinus74 Ja, klopt.
@tijgetje84 Nee, doe ik morgen.
@janlul Geen idee.
@jopie123 Echt waar?
@jopie123 Cool!
etcetera.
Het tegenovergestelde kan ook ergerlijk zijn: twitteraars die op niemand reageren. Natuurlijk mag iedereen zelf weten hoe hij/zij Twitter gebruikt, maar een zekere twittiquette siert je wel.
Iedere twitteraar heeft zijn/haar eigen etiquette in het omgaan met following (de mensen die jij volgt) en followers (de mensen die jou volgen). Er is een globale onderverdeling te maken in zes categorieën:
1: Twitteraars die alleen volgen wie ze interessant vinden, ongeacht wie hen volgt.
2: Twitteraars die uit beleefdheid / schuldgevoel terugvolgen als iemand hen volgt.
3: Twitteraars die zoveel mogelijk mensen volgen, in de hoop zelf zoveel mogelijk followers te vergaren. Deze categorie heeft meestal duizenden followers en volgt er zelfs minstens net zo veel. Dergelijke twitteraars zijn niet geïnteresseerd in jouw persoonlijke activiteit op Twitter, want wie duizenden mensen volgt, kan de stroom individuele tweets niet meer bijhouden. Het betreft in dit geval meestal twitters van bedrijven, online magazines, netwerkers en self-promotors.
4: Twitter-celebrities, zoals popsterren of filmsterren. Zij hebben vanwege hun bekendheid meestal duizenden followers en volgen zelf relatief weinig mensen.
5: Twitter-quitters. Mensen die besloten om ook maar ‘ns een Twitter te beginnen, maar al snel weer afhaakten. Deze hebben meestal voornamelijk Twitter-spammers als followers.
6: Twitter-spammers. Deze categorie leer je al snel herkennen aan bepaalde kenmerken, net als bij spam via andere media zoals e-mail. Het is het beste om deze followers te blocken als je sterk vermoedt dat het een spammer betreft, om de groei van Twitterspam te smoren en om je aantal echte followers niet te laten vertroebelen.
Wanneer je iets schrijft over bijvoorbeeld de iPhone, dan heb je kans dat je gelijk daarop een paar iPhone nieuwssites in Twittervorm als nieuwe followers aan je broek hebt hangen, omdat die een geautomatiseerde search hebben opgezet naar het sleutelwoord ‘iPhone’ in tweets. Met name Amerikanen hebben er een handje van om zoveel mogelijk followers en following te vergaren, om vervolgens door middel van het opdringerige verzoek “Please RT!” in bijna elke tweet hun followers te bewegen om hen nog bekender te maken.
Om je twitterervaring interessant te houden is het aan te raden om degenen die je volgt zoveel mogelijk te beperken tot mensen die schrijven wat je boeit. Als je iedereen terugvolgt die jou volgt, dan is de berichtenstroom al snel niet meer bij te houden en ontstaat er veel ruis.
Doordat mensen voortdurend actief zijn op Twitter, vormt het een zeer actueel nieuwsmedium. Toen er in februari 2009 een Turks vliegtuig verongelukte bij Schiphol, werden de eerste berichten daarover razendsnel via Twitter verspreid, nog voor traditionele nieuwsmedia er een stuk over konden publiceren.
Twitter kan ook een bruikbaar publiciteitsinstrument zijn. Als je tweets interessant genoeg zijn, dan kunnen ze via ReTweets wijd verspreid raken en kan het aantal mensen dat je besluit te volgen in rap tempo stijgen. Zo kreeg de journalist Jeroen Mirck binnen een mum van tijd 50 nieuwe followers nadat hij als eerste Twitterde over een schietpartij in Amsterdam. Het is niet voor niets dat grote en kleine bedrijven zich massaal in Twitterland vestigen om gebruik te maken van deze nieuwe vorm van mond-tot-mond reclame.
In het verlengde van het voorgaande kan Twitter je ook werk opleveren. Als je jezelf effectief profileert door je followers regelmatig op de hoogte te houden van je activiteiten, inclusief links naar je werk, dan zullen mensen vroeg of laat aan je denken als ze een dienst of product in jouw straatje nodig hebben.
Door de levendige, sociale chat-achtige aard van Twitter is het zeer geschikt om het contact met vrienden en kennissen bij te houden, en de menselijke interactie maakt Twitter ook een effectief medium om snel antwoorden op vragen te krijgen. Als je voldoende followers hebt vergaard, dan heb je een vraagbaak tot je beschikking waarmee je soms sneller en beter antwoorden kunt vinden dan via een zoekmachine. Hoe vraag je immers aan Google wat je het beste kunt doen als je zo goedkoop mogelijk een iPhone wilt aanschaffen, maar nog een jaar vast zit aan een Vodafone abonnement? Dan kom je via Google meestal terecht op discussiefora, waar je moet hopen dat iemand dezelfde vraag al heeft gesteld, anders moet je je eerst registreren op het betreffende forum, de vraag stellen en dan nog wachten op je antwoord. Dit gaat via Twitter veel sneller en directer.
Naast alle voordelen van Twitter is er natuurlijk een keerzijde aan de medaille. In de sociale aard van Twitter schuilt het gevaar dat je twitteruitingen steeds persoonlijker en ongezouter worden naarmate je langer gebruik maakt van het medium en meer communiceert met andere twitteraars. Tenzij je je twitterstream op privé hebt ingesteld kun je gaandeweg uit het oog verliezen dat Twitter een openbaar medium is. Als je twitteruitingen éénmaal door zoekmachines zijn geïndexeerd, dan kan zoeken op je naam al snel leiden naar allerlei persoonlijke uitspraken. Onvoorzichtige uitingen kunnen dan bijvoorbeeld leiden tot verontwaardiging, maar kunnen ook potentiële werkgevers en potentiële nieuwe liefdes afschrikken. Je kunt weliswaar achteraf een tweet uit je eigen Twitter profile verwijderen, maar de bewuste tweet is dan wel al terecht gekomen in de twitter search database en afhankelijk van hoe laat je de tweet hebt verwijderd ook in overige zoekmachines zoals Google. Zo werd de politicus Arend Jan Boekestijn via de media afgestraft nadat hij in een Twitterdiscussie over China met de schrijver Ronald Giphart de opmerking “Ja ik zie wel eens een spleetoog over het hoofd, het zijn er zoveel” had gemaakt.
Tot slot ligt ook bij Twitter, net als bij de meeste andere sociale netwerkinitiatieven, het oppervlakkigheidsmonster op de loer. Je kunt meer dan 1000 followers hebben, je de hele dag de vinketering twitteren en toch eenzaam zijn. Twitter is een hele brede spoorweg vol egotreinen die parallel aan elkaar over hun eigen spoor denderen en daarbij naar elkaar toeteren.
Mar 31
This entry was posted on Tuesday, March 31st, 2009 at 10:49 amand is filed under Computer, Artikelen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Responses are currently closed, but you can trackback from your own site.
Comments are closed.